ಗುರುವಾರ, ಮಾರ್ಚ್ 30, 2017

ಹದ್ದಿನಕಲ್ಲು ಹನುಮಂತರಾಯಸ್ವಾಮಿ ಬೆಟ್ಟ

   ಮಂಡ್ಯ ತಾಲೂಕಿನ ಹದ್ದಿನಕಲ್ಲು ಹನುಮಂತರಾಯಸ್ವಾಮಿ ಬೆಟ್ಟಕ್ಕೆ ೧೯-೩-೨೦೧೭ರಂದು ಚಾರಣ ಏರ್ಪಡಿಸಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ಯೂಥ್ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ಗಂಗೋತ್ರಿ ಘಟಕ ಮೈಸೂರಿನವರು ಪ್ರಕಟಣೆ ಹೊರಡಿಸಿದ್ದರು. ಮಾರ್ಚ್ ತಿಂಗಳಿನಲ್ಲಿ ಬಿಸಿಲು ಜಾಸ್ತಿ. ಚಾರಣ ಹೋಗುವುದಾ ಬೇಡವಾ ಎಂಬ ಜಿಜ್ಞಾಸೆ ಎದುರಾಯಿತು. ಬಿಸಿಲೇ ಇರಲಿ ಮಳೆಯೇ ಬರಲಿ ಅದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಅಂಜಿದರೆ ಏನು ಶಿವಾ? ಬಿಸಿಲು, ಮಳೆನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ ನಾನು ಅವಕ್ಕಂಜಿದರೆ ನಾನು ಹುಟ್ಟಿದ ತಾಯಿನಾಡಿಗೇ ಅವಮಾನ ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿ ಚಾರಣ ಹೊರಡುವುದೆಂದು ರೂ. ೫೫೦ ಕಟ್ಟಿ ರಸೀತಿ ಪಡೆದೆ. 
   ಆ ದಿನ ಬೆಳಗ್ಗೆ ೬.೩೦ಗಂಟೆಗೆ ನಾವು ೩೨ ಮಂದಿ ಸಣ್ಣ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮೈಸೂರಿನಿಂದ ಹೊರಟು ಶ್ರೀರಂಗಪಟ್ಟಣವಾಗಿ ನಾಗಮಂಗಲಕ್ಕೆ ೭.೫೦ಕ್ಕೆ ತಲಪಿದೆವು. ಅಲ್ಲಿಯ ವಸಂತ ಖಾನಾವಳಿಯಲ್ಲಿ ಇಡ್ಲಿ ವಡೆ ಕಾಫಿ ಸೇವನೆಯಾಯಿತು. ನನ್ನ ಪಕ್ಕ ಕೂತವರೊಬ್ಬರು ವಡೆ ಮುರಿಯುತ್ತ ತುಂಬ ಎಣ್ಣೆ ಇದೆ ಏನೂ ಚೆನ್ನಾಗಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅರ್ಧ ವಡೆ ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲೇ ಬಿಟ್ಟರು. ಛೇ! ಎಂಥ ಅನ್ಯಾಯವಿದು. ಅಂಥ ರುಚಿಯ ವಡೆಯನ್ನು ಬಿಡುವುದುಂಟೆ? ಎಣ್ಣೆ ಇಲ್ಲದೆ ವಡೆ ಹೇಗೆ ಮಾಡುವುದು? ನಾನು ಎರಡು ವಡೆ ತಿಂದು ಆಹಾ ಎಂಥ ರುಚಿ ಎಂದು ಮನದಲ್ಲೇ ಹೇಳಿಕೊಂಡೆ. ತಿಂಡಿಯಾಗಿ ೮.೨೦ಕ್ಕೆ ಹೊರಟು ನೆಲ್ಲೀಗೆರೆ ಹಾದು ಅಲ್ಲಿಂದ ಬಲಕ್ಕೆ ಹಾಸನ ಬೆಂಗಳೂರು ಹೈವೇಯಲ್ಲಿ ಮುಂದೆ ಸಾಗುವಾಗ ಟೋಲ್ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಮತ್ತೂ ಸಾಗಿ ಸ್ವಲ್ಪವೇ ದೂರದಲ್ಲಿ ಎಡಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿದಾಗ ಹನುಮಂತರಾಯ ಬೆಟ್ಟಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ಸಲುವಾಗಿ ದೊಡ್ಡ ಕಮಾನು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಕೆಲವೇ ಕಿಮೀ ಸಾಗಿದಾಗ ಭೈರಸಂದ್ರ ಊರು ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಬೆಟ್ಟದ ಬುಡದವರೆಗೆ ಹೋಗಿ ನಾವು ಬಸ್ಸಿಂದ ಇಳಿದೆವು. ಬಾಲರವಿಯೂ ನಮ್ಮೊಡನೆಯೇ ಸಾಗುತ್ತ ಬಂದು ಕ್ರಮೇಣ ಪ್ರಖರವಾಗಿ ನಾವು ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ತಲೆ ಹೊರಹಾಕದಂತೆ ಚಳಕ ತೋರಿಸಿದ.







 ಹದ್ದಿನಕಲ್ಲು ಒಂದು ಪುಟ್ಟಬೆಟ್ಟ. ಅಗಲವಾಗಿ ವಿಶಾಲವಾಗಿ ನಮ್ಮೆದುರು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ನಾವು ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಾಗ ಗಂಟೆ ೯.೧೫. ನಾಲ್ಕೈದು ಮಂದಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಚಾರಣ ಬಂದವರಿದ್ದರು. ಅವರೂ ಹುರುಪಿನಿಂದಲೇ ಹತ್ತಲು ತೊಡಗಿದರು. ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತಲು ಮೆಟ್ಟಲುಗಳಿವೆ. ಚಪ್ಪಲಿ ಶೂ ಧರಿಸಿ ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತಬಾರದು ಎಂದು ಸ್ಥಳೀಯರು ಬಲವಾಗಿ ವಿರೋಧಿಸಿದರು. ಅಲ್ಲಿ ಹಾಗೆ ಫಲಕ ಹಾಕಿದ್ದು ಕಂಡಿತು. ಆದರೆ ನಾವು ಅವರ ಮಾತನ್ನು ಮಾನ್ಯ ಮಾಡದೆ ಚಪ್ಪಲಿ ಶೂ ಸಮೇತವೇ ಅಡಿ ಇಟ್ಟೆವು. ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಹತ್ತಿಪ್ಪತ್ತು ಮೆಟ್ಟಲು ಚಪ್ಪಡಿಕಲ್ಲುಗಳಿಂದ ಹೊಸದಾಗಿ ಕಟ್ಟಿದ್ದರು. ಮುಂದೆ ನಿಸರ್ಗನಿರ್ಮಿತ ಕಲ್ಲುಗಳ ಮೆಟ್ಟಲುಗಳು. ಬೆಟ್ಟದ ತುದಿವರೆಗೂ ಹಳೆಮೆಟ್ಟಲುಗಳನ್ನು ತೆಗೆದು ಹೊಸದಾಗಿ ಮೆಟ್ಟಲುಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಸುತ್ತಾರಂತೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಭಕ್ತಾದಿಗಳು ತುಂಬ ಮಂದಿ ರೂ. ದಾನ ಮಾಡಿದ್ದರ ಬಗ್ಗೆ ಫಲಕ ಹಾಕಿದ್ದರು. ಬಿಸಿಲು ಜೋರಾಗಿತ್ತು. ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಬೆವರು ಇಳಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ನಾವು ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತ ನಿಧಾನವಾಗಿಯೇ ಮೆಟ್ಟಲು ಹತ್ತಿದೆವು. ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಹತ್ತಿದಾಗ ಹದ್ದಿನ ಬಾಯಿ ತೆರೆದಂತೆ ಎರಡು ಬೃಹತ್‌ಬಂಡೆಗಳು ಕಾಣುತ್ತವೆ. ಸುತ್ತಲೂ ಬೃಹದಾಕಾರದ ಬಂಡೆಗಳು ಸಾಕಷ್ಟಿವೆ. ಆ ಬಂಡೆಗಳ ಮೇಲೆಲ್ಲ ಆಂಜನೇಯನ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಸೊಗಸಾಗಿ ಬಣ್ಣದಲ್ಲಿ ರಚಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಏಳೆಂಟು ನಿಜ ಹದ್ದುಗಳು ಗಸ್ತು ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದುದು ಕಂಡುಬಂತು. 





    ಹದ್ದಿನಕಲ್ಲು ಬೆಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಗಿಡಮರಗಳು ಕಡಿಮೆ. ಇದ್ದದ್ದೂ ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಒಣಗಿದ್ದುವು. ನೆರಳಿಗಾಗಿ ಒಂದೂ ಮರ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕೋತಿಗಳು ಸುಮಾರಿದ್ದುವು. ಕೆಲವು ಕೋತಿಗಳು ಬಡವಾಗಿ ಮೂಳೆಚಕ್ಕಳ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಬಸ್ಸಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಎರಡು ಸೌತೆಕಾಯಿ, ಎರಡು ಕಿತ್ತಳೆ, ಕೋಡುಬಳೆ ಒಬ್ಬಟ್ಟು ಇದ್ದ ಚೀಲ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ರಾಜೇಂದ್ರ ಹಾಗೂ ರಶೀದ್ ಅವರಿಗೆ ಕೋತಿಗಳ ಆ ಸ್ಥಿತಿ ಕಂಡು ಕನಿಕರ ಉಕ್ಕಿ ಸೌತೆಕಾಯಿಗಳನ್ನು ಅವುಗಳಿಗೆ ಹಂಚಿದರು.  ಮುಕ್ಕಾಲುಭಾಗ ಹತ್ತಿಯಾಗುವಾಗ ಸಣ್ಣ ಕೊಳ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಅದರ ನೀರು ಪಾಚಿಕಟ್ಟಿ ಹಸಿರಾಗಿತ್ತು. ಮತ್ತು ಅದರಲ್ಲಿ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕಸ ಧಾರಾಳವಾಗಿತ್ತು. ಭಕ್ತಾದಿಗಳ ಕೆಟ್ಟ ಚಾಳಿ ಕೆರೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ನೀರು ಕುಡಿಯಲು ಯೋಗ್ಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಚಪ್ಪಲಿ ಹಾಕಿ ಹತ್ತಬಾರದು ಎಂದು ಹೇಳುವ ಬದಲು ಕಸ, ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಹಾಕಬಾರದು ಎಂದು ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾಗಿ ಹೇಳಿ ಅದರ ಆಚರಣೆಗೆ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಲಿ ಎಂದು ನಮ್ಮ ತಂಡದವರೊಬ್ಬರು ಹೇಳಿಕೊಂಡರು.

 ಕೆಲವೆಡೆ ಮರಗಳ, ಗಿಡಪೊದೆಗಳಮೇಲೆಲ್ಲ ಹಳೆಬಟ್ಟೆ ನೇಲುತ್ತಿದ್ದುದು ಕಂಡಿತು. ಇದೇನು ಹರಕೆಗಳು ಇರಬಹುದು? ಎಂದು ಮನದಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನೆ ಎದ್ದಿತು. ಹೊಸಬರಿಗೆ ಹುರಿದುಂಬಿಸುತ್ತ ಮೆಟ್ಟಲು ಹತ್ತಿ ಬೆಟ್ಟದ ತುದಿ ತಲಪಿದಾಗ ಗಂಟೆ ೧೦.೪೫. 


  ಅಲ್ಲಿ ಆಂಜನೇಯನ ಪುಟ್ಟ ದೇವಾಲಯವಿದೆ. ನಿಜವಾದ ಹನುಮರು (ಕೋತಿಗಳು) ಸಾಕಷ್ಟಿದ್ದರು. ಈ ಹನುಮಂತ ದೇವಾಲಯ ೧೨ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪನೆಯಾದದ್ದಂತೆ. ಚೋಳರ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಕಲ್ಲುಕಂಬದಲ್ಲಿರುವ ಹನುಮನನ್ನು ಬೇಲೂರಿನಿಂದ ತಂದು ಸ್ಥಾಪನೆ ಮಾಡಿದ್ದಂತೆ. ಭಾರವಾದ ಈ ಕಂಬವನ್ನು ಹೇಗೆ ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಒಯ್ಯುವುದು ಎಂದು ಜನರೆಲ್ಲ ಚಿಂತಿತರಾಗಿದ್ದಾಗ ಕಲ್ಲುಕಂಬ ಬಹಳ ಹಗುರವಾಗಿತ್ತಂತೆ. ಏನೊಂದೂ ಕಷ್ಟವಿಲ್ಲದೆ ಹೂ ಎತ್ತಿದಂತೆ ಕಲ್ಲುಕಂಬವನ್ನು ಬೆಟ್ಟದಮೇಲಕ್ಕೆ ಸಾಗಿಸಿದರಂತೆ. ಮೊದಲಿಗೆ ಆಲಯವಿಲ್ಲದೆ ಬಯಲಲ್ಲೇ ಕಲ್ಲುಕಂಬವಿದ್ದದ್ದಂತೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಶೀಟ್ ಹಾಕಿ ಸುತ್ತಲೂ ಕಬ್ಬಿಣದ ಜಾಲರಿ ಹಾಕಿ ಕೋತಿಗಳು ಒಳಗೆ ಬರದಂತೆ ಬಂದೋಬಸ್ತ್ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಕಲ್ಲುಕಂಬದಲ್ಲಿ ಒಂದೆಡೆ ಹನುಮ, ಹನುಮನ ಕಾಲ ಕೆಳಗೆ ಇಂದ್ರಜಿತ್, ಇನ್ನೊಂದು ಪಾರ್ಶ್ವದಲ್ಲಿ ನರಸಿಂಹ, ಮತ್ತೊಂದು ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಗಣಪತಿ ಕಾಣಬಹುದು. ಬೆಟ್ಟದಮೇಲೆ ಮೊದಲು ಪ್ರಾಣಿ ಬಲಿ ಕೊಡುವುದು ಇತ್ತಂತೆ. ಈಗ ಅದು ಬೆಟ್ಟದಕೆಳಗೆ ನಡೆಯುತ್ತದಂತೆ. ಅಲ್ಲಿ ಇಂದ್ರಜಿತ್ ಮೂರ್ತಿ ಇರುವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಿಬಲಿ ಕೊಡುತ್ತಾರಂತೆ. ಇಲ್ಲಿಯ ಹನುಮಂತನ ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯವೆಂದರೆ ಗಾಳಿ ಬಿಡಿಸುವುದಂತೆ. ಗಾಳಿ ಬಿಡಿಸುವುದು ಎಂದರೆ ಏನು? ಎಂದು ಯಾರೊ ಒಬ್ಬರು ಕೇಳಿದರು. ಅಂದರೆ ಭೂತ, ಪಿಶಾಚಿ ಮೈಮೇಲೆ ಬರುವುದು ಎಂದು ಅರ್ಚಕರಾದ ಕೃಷ್ಣಮೂರ್ತಿ ಹೇಳಿದರು. ನೀವು ವಿದ್ಯಾವಂತರು ಇದನ್ನು ನಂಬಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ನಾನು ಕಣ್ಣಾರೆ ನೋಡಿದ್ದೇನೆ. ಭೂತ ಪಿಶಾಚಿ ಮೈಮೇಲೆ ಬಂದವರು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದು ಹನುಮನಲ್ಲಿ ಕೇಳಿಕೊಂಡರೆ ಅವರು ಈ ಕಾಯಿಲೆಯಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿ ವಾಪಾಸಾಗುತ್ತಾರೆ. ಇಷ್ಟೇ ದುಡ್ಡು ಕೊಡಿ ಎಂದು ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ಇಚ್ಛೆಗೆ ಅನುಸಾರ ಎಷ್ಟಾದರೂ ಕಾಣಿಕೆ ಹಾಕಬಹುದು. ಹನುಮನಿಗೆ ಒಂದು ಹೂ ಹಾಕಿ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಎಂದು ಅರ್ಚಕರು ಹೇಳಿದರು. ಅವರವರ ನಂಬಿಕೆ ಅವರವರಿಗೆ.  
 ಭೂತ ಹಿಡಿದವರು ದೇವಾಲಯಕ್ಕೆ ಬಂದು ಪೂಜೆ ಮಾಡಿಸಿ ಹೋಗುವಾಗ ತೊಟ್ಟುಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಹಾಕಿ ಹೋಗುವುದಂತೆ. ಬಟ್ಟೆ ಬೀಸಾಕದೆ ಕೊಂಡೋಗಿ. ಬಟ್ಟೆಯಿಂದ ಏನೂ ತೊಂದರೆ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಎಷ್ಟು ಹೇಳಿದರೂ ಕೇಳದೆ ಬಟ್ಟೆ ಬೀಸಾಕಿಯೇ ಹೋಗುತ್ತಾರೆಂದು ಅರ್ಚಕರು ಹೇಳಿದರು.  ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹೊಕ್ಕಿದ ಮೌಡ್ಯನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಹೋಗಲಾಡಿಸುವುದು ಬಹಳ ಕಷ್ಟ. ನನ್ನ ಮನದಲ್ಲೆದ್ದ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಸಿಕ್ಕಿತು! 

ತಾತ ಮುತ್ತಾತನ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ಅರ್ಚಕರ ಕುಟುಂಬದವರೇ ಇಲ್ಲಿ ಪೂಜೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾರಂತೆ.  
ನಾವು ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಗಂಟೆ ವಿರಮಿಸಿದೆವು. ತಂಪಾದ ಗಾಳಿ ಬೀಸುತ್ತಿತ್ತು. ವೈದ್ಯನಾಥನ್, ಅಹಲ್ಯಾ ಭಕ್ತಿಗೀತೆಗಳನ್ನು ಹಾಡಿದರು. ಅರ್ಚಕರು ಮಂಗಳಾರತಿ ಮಾಡಿ ತೀರ್ಥ ಕೊಟ್ಟರು.  ತಂಡದ ಛಾಯಾಚಿತ್ರ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿಕೊಂಡು ಅಲ್ಲಿಂದ ನಾವು ೧೧.೪೫ಕ್ಕೆ ಬೆಟ್ಟ ಇಳಿಯಲು ತೊಡಗಿದೆವು. 





 ಸ್ವಲ್ಪ ಕೆಳಗೆ ಬರುತ್ತಿರಬೇಕಾದರೆ ಮಗುವನ್ನೆತ್ತಿಕೊಂಡಿದ್ದ ದಂಪತಿಗಳು ಮೆಟ್ಟಲಲ್ಲಿ ಬಸವಳಿದು ಕೂತಿದ್ದರು. ಅವರನ್ನು ಮಾತಾಡಿಸಿದಾಗ, ಅವರು ತಂದ ನೀರು ಖಾಲಿಯಾಗಿ, ಮೇಲೆ ದೇವಾಲಯಕ್ಕೆ ಬರಲೆ ಇಲ್ಲವಂತೆ. ಬೆಟ್ಟದಮೇಲೆ ಕುಡಿಯಲು ನೀರು ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಯಾರೋ ಹೇಳಿದರಂತೆ. ಈಗಲೆ ಬಾಯಾರಿಕೆಯಾಗಿದೆ. ಇನ್ನೂ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿಹೋದರೆ ಕಷ್ಟ ಎಂದು ಇಳಿಯಲು ತೊಡಗಿದ್ದರು. ಇನ್ನು ಐದು ನಿಮಿಷ ಹತ್ತಿದ್ದರೆ ದೇವಾಲಯ ಕಾಣುತ್ತದೆ ಹೋಗಬಹುದಿತ್ತು ಎಂದೆ. ನೀರಿಲ್ಲದೆ ಹೋಗಲು ಅವರಿಗೆ ಧೈರ್ಯವಾಗದೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದರಂತೆ. ಅವರು ಬರಿಕಾಲಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದರು. ಮೆಟ್ಟಲಿನ ಕಲ್ಲು ಕಾದು ಕಾಲಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಶಾಖ ಕೊಡುತ್ತಿತ್ತು. ಕಾಲಿಡಲೇ ಕಷ್ಟ ಪಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಭಕ್ತಿ ಇರಬೇಕು ನಿಜ. ಆದರೆ ಅತೀ ಭಕ್ತಿಯಾದರೆ ಈ ಕಷ್ಟ ಎಂದೆನಿಸಿತು. ಅವರ ಕಷ್ಟ ನೋಡಲಾರದೆ ನಾನು ಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಕಾಲುಚೀಲ (ಸಾಕ್ಸ್) ಬಿಚ್ಚಿ ಆ ಹೆಂಗಸಿಗೆ ಕೊಟ್ಟೆ. ಅವಳು ಖುಷಿಯಿಂದ ಪಡೆದು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಮೆಟ್ಟಲಿಳಿದಳು. ಅವರ ಮಗುವಿಗೆ ಟೊಪ್ಪಿ ಕೊಟ್ಟರು ಸುಬ್ಬಲಕ್ಷ್ಮೀ. ಕೆಳಗೆ ೧೨.೩೦ಗೆ ಇಳಿದು ಕಬ್ಬಿನ ಹಾಲು ಕುಡಿದೆವು. ರಾಜೇಂದ್ರ ಅವರು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅವರ ವತಿಯಿಂದ ಕಬ್ಬಿನ ಹಾಲು ಕೊಡಿಸಿದರು.
ಆಂಜನೇಯ ದೇವಾಲಯ
 ಅಲ್ಲಿಂದ ಬಸ್ ಹತ್ತಿ ಭೈರಸಂದ್ರದ ಆಂಜನೇಯ ದೇವಾಲಯಕ್ಕೆ ಬಂದೆವು. ಈ ದೇವಾಲಯ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನಿರ್ಮಾಣಗೊಂಡಿರುವುದು. ಬೃಹತ್ ಆಂಜನೇಯ ವಿಗ್ರಹ ಸೊಗಸಾಗಿದೆ. ಏಳು ವರ್ಷದ ಮೊದಲು ಪುಟ್ಟದಾಗಿರುವ ಗುಡಿ ಇತ್ತಂತೆ. 

ಶ್ರೀ ಸೌಮ್ಯಕೇಶವಸ್ವಾಮಿ ದೇವಾಲಯ  ನಾಗಮಂಗಲ

ನಾವು ಅಲ್ಲಿಂದ ನಾಗಮಂಗಲದ ಶ್ರೀ ಸೌಮ್ಯಕೇಶವಸ್ವಾಮಿ ದೇವಾಲಯಕ್ಕೆ ಹೋದೆವು. ಸರಿಯಾಗಿ ಮಹಾಮಂಗಳಾರತಿಯ ಸಮಯವಾಗಿತ್ತು. ದೇವಾಲಯದೊಳಗೆ ಸುಮಾರು ಹಣತೆಗಳನ್ನು ಹಚ್ಚಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಅದು ಬಹಳ ಸೊಗಸಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಭಕ್ತಾದಿಗಳು ಸಾಕಷ್ಟಿದ್ದರು.
 ಕ್ರಿಶ. ೧೨ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಹೊಯ್ಸಳರ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಿರ್ಮಾಣವಾದ ಬಹಳ ವಿಶಾಲವಾದ ದೇವಾಲಯವಿದು. ಏಳು ಅಂತಸ್ತಿನ ದ್ರಾವಿಡ ಶೈಲಿಯ ರಾಯಗೋಪುರವು ವಿಜಯನಗರ ವಾಸ್ತಿಶಿಲ್ಪದ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿದೆ. ಇದು ತ್ರಿಕೂಟಾಚಲ ದೇವಾಲಯವಾಗಿದ್ದು, ವಿಶಾಲ ತಳಹದಿಯಮೇಲೆ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿದೆ. ನಾಲ್ಕು ಅಡಿ ಎತ್ತರದ ನಕ್ಷತ್ರಾಕಾರದ ಕೋನದಿಂದ ಕೂಡಿದ ವಿಶಾಲವಾದ ಐದು ಅಂತಸ್ತುಗಳ ಜಗತಿ ಇದೆ. ಮೂರು ಗರ್ಭಗೃಹಗಳಿದ್ದು, ಪೂರ್ವಕ್ಕೆ ಮುಖ್ಯಗುಡಿಯಲ್ಲಿ ಏಳು‌ಅಡಿ ಎತ್ತರದ ಸುಂದರವಾದ ಸೌಮ್ಯಕೇಶವ ವಿಗ್ರಹವಿದೆ. ನಾಲ್ಕು ಕೈಗಳಿದ್ದು, ಮೇಲಿನ ಬಲ ಹಾಗೂ ಎಡ ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಶಂಖ ಚಕ್ರಗಳಿದ್ದು, ಕೆಳಗಿನ ಬಲ ಹಾಗೂ ಎಡಗೈಗಳಲ್ಲಿ ಪದ್ಮ ಹಾಗೂ ಗದೆಗಳಿವೆ. ಉತ್ತರದ ಗರ್ಭಗೃಹದಲ್ಲಿ ಹೊಯ್ಸಳಕಾಲದ ಲಕ್ಷ್ಮೀನಾರಸಿಂಹ, ದಕ್ಷಿಣಭಾಗದ ಗರ್ಭಗೃಹದಲ್ಲಿ ವೇಣುಗೋಪಾಲ, ರುಕ್ಮಿಣಿ ಮತ್ತು ಸತ್ಯಭಾಮೆಯರ ಸುಂದರ ವಿಗ್ರಹಗಳಿವೆ. 
ಈ ದೇವಾಲಯದ ಮುಂಭಾಗ ಐದು ಅಡಿ ಪೀಠದ ಮೇಲೆ ಸುಮಾರು ೪೭ ಅಡಿ ಎತ್ತರದ ಏಕಶಿಲಾ ದೀಪಸ್ತಂಭವಿದ್ದು, ಸರಪಳಿ ಮೂಲಕ ಕಂಬದ ಮೇಲೆ ದೀಪ ಹೊತ್ತಿಸುವ ಯಾಂತ್ರಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇಂದಿಗೂ ಕೂಡ ಸುಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದೆ. ಈ ದೇವಾಲಯ ವಿಶಾಲವಾಗಿ ಬಹಳ ಸುಂದರವಾಗಿದೆ.  

ನಾವು ದೇವಾಲಯ ನೋಡಿಯಾದಮೆಲೆ ೧.೩೦ಗೆ ಊಟಕ್ಕೆ ಅಣಿಯಾದೆವು. ದೇವಾಲಯದ ಹೊರಭಾಗದ ಪಾರ್ಶ್ವದಲ್ಲಿರುವ ಕಟ್ಟಡದಲ್ಲಿ ಪ್ರತೀ ಶನಿವಾರ ಭಾನುವಾರಗಳಂದು ಪ್ರಸಾದ ಭೋಜನವನ್ನು ಸತತ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ದೇವಾಲಯದ ವತಿಯಿಂದ ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ನೆಲದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಬಾಳೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಊಟ. ಅನ್ನ, ಪಲ್ಯ, ಸಾಂಬಾರು, ಚಿತ್ರಾನ್ನ, ಪಾಯಸ, ಮಜ್ಜಿಗೆ ಇವಿಷ್ಟಿದ್ದ ಪುಷ್ಕಳ ಊಟ ಮಾಡಿದೆವು. ದೇವಾಲಯಗಳಲ್ಲಿ ಊಟ ಮಾಡುವುದೆಂದರೆ ನನಗೆ ಬಹಳ ಇಷ್ಟ ಮತ್ತು ಅಷ್ಟೇ ರುಚಿಯೂ ಆಗುತ್ತದೆ. ಭೋಜನಕ್ಕೆ ಕೈಲಾದ ದೇಣಿಗೆ ಕೊಡಬಹುದು. ನಮ್ಮ ತಂಡದ ವತಿಯಿಂದ ದೇಣಿಗೆ ನೀಡಿ ನಿರ್ಗಮಿಸಿದೆವು. 




 ಮೇಲುಕೋಟೆಯ ಧನುಷ್ಕೋಟಿಗೆ ಪಯಣ
 ನಾವು ಊಟವಾಗಿ ೨ ಗಂಟೆಗೆ ಹೊರಟು ೨೫ಕಿಮೀ ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ಮೇಲುಕೋಟೆಗೆ ಹೋದೆವು. ಧನುಷ್ಕೋಟಿ ನೋಡಲೇಬೇಕು ಎಂದು ಸರ್ವಾನುಮತದಿಂದ ತೀರ್ಮಾನವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದೆವು. ಹತ್ತಿಪ್ಪತ್ತು ಮೆಟ್ಟಲು ಹತ್ತಿ ಹೋಗಬೇಕು. ರಾಮ ಲಕ್ಷ್ಮಣ ಸೀತೆ ವನವಾಸದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮೇಲುಕೋಟೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಗ ಸೀತೆಗೆ ಭಯಂಕರ ಬಾಯಾರಿಕೆಯಾದಾಗ ರಾಮ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಬಂಡೆಗೆ ಬಾಣಬಿಟ್ಟಾಗ ನೀರು ಒಸರಿತಂತೆ. ಅದೇ ಸ್ಥಳವೀಗ ಧನುಷ್ಕೋಟಿ ಎಂದು ಹೆಸರಾಗಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ರಾಮನ ಪಾದುಕೆ ಹಾಗೂ ರಾಮ ಸೀತೆ ಲಕ್ಷ್ಮಣರ ಪುಟ್ಟ ದೇಗುಲವೂ ಇದೆ. ಬಂಡೆ ಕೆಳಗೆ ನೀರಿನ ಒರತೆ ಇದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಮೂಗ ಹುಡುಗಿ ಪೂಜೆ ಮಾಡುತ್ತ, ಸೌತೆಕಾಯಿ, ಇತ್ಯಾದಿ ವ್ಯಾಪಾರ ಮಾಡುತ್ತ ಕುಳಿತಿರುವುದು ಕಂಡಿತು. ಅಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ವಿರಮಿಸಿ ತಂಡದ ಛಾಯಾಚಿತ್ರ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿಕೊಂಡು ಹೊರಟೆವು. 


ಚೆಲುವರಾಯಸ್ವಾಮಿ ದೇವಾಲಯ 
ಅಲ್ಲಿಂದ ಚೆಲುವರಾಯಸ್ವಾಮಿ ದೇವಾಲಯ ನೋಡಿದೆವು. ಜನಸಂದಣಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹೊರಗೆ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಉದ್ದಕ್ಕೂ ಪುಳಿಯೋಗರೆ ಪುಡಿ, ಗೊಜ್ಜು, ಮತ್ತು ಪುಳಿಯೋಗರೆ, ಸಕ್ಕರೆ ಪೊಂಗಲ್ ಮಾರಾಟ ಜೋರಾಗಿತ್ತು. ಅವರ ಗಾಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಆಕರ್ಷಕ ಫಲಕ ಹಾಕಿದ್ದು ಗಮನಸೆಳೆಯಿತು. ‘ಎಲ್ಲಾ ನೀನೇ ಎಲ್ಲಾ ನಿಂದೇ ಪ್ರಾಡೆಕ್ಟ್’  ‘ರ್ರೀ, ಸ್ವಾಮಿ, ಒಂದ್ಸಲ ರುಚಿ ನೋಡ್ರಿ ಇದು ಸ್ವರ್ಗಲೋಕದ ಮೃಷ್ಟಾನ್ನ ಕಣ್ರಿ’ 

ಯೋಗಾನರಸಿಂಹ ದೇವಾಲಯ
ಯೋಗಾನರಸಿಂಹನನ್ನು ನೋಡಬೇಕಾದರೆ ಸುಮಾರು ೩೬೦ ಮೆಟ್ಟಲು ಹತ್ತಬೇಕು. ವಾನರರು ನಮಗೆ ಸ್ವಾಗತಕೋರಲು ಸಜ್ಜಾಗಿ ನಿಂತಿರುವುದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ದೇವರಪೂಜೆಗೆಂದು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಣ್ಣು ತೆಂಗಿನಕಾಯಿ ಹಿಡಿದಿರೋ ನಿಮಗೇಕೆ ಒಯ್ಯುವ ಕಷ್ಟವೆಂದು ಅವು ನಿಮ್ಮ ಕೈಯಿಂದ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಅವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತ ಸ್ವಾಹಾ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಅಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕೈದು ಮಂದಿ ಕ್ಯಾಮಾರ ಹಿಡಿದು ಸಜ್ಜಾಗಿ ನಿಂತು ನಮ್ಮ ಪಟ ತೆಗೆದು ಅಲ್ಲೇ ಪ್ರಿಂಟ್ ಹಾಕಿ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ.  ಅವರು ಹೊಟ್ಟೆಪಾಡಿಗಾಗಿ ಮಾಡುವ ಈ ಕೆಲಸದಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಬರುವ ಭಕ್ತಾದಿಗಳು ನೆನಪಿಗೋಸ್ಕರ ತಮ್ಮ ಪಟ ತೆಗೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ನೆನಪನ್ನು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಒಂದು ಪ್ರತಿಗೆ ರೂ. ೫೦ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ವಯರಿನಿಂದ ಹೂಬುಟ್ಟಿ ಹೆಣೆದು ಮಾರುವ ಮಹಿಳೆಯರು, ಮಜ್ಜಿಗೆ ಮಾರುವ ಮಕ್ಕಳು ಕಾಣುತ್ತಾರೆ. ಭವ್ಯ ಚೆಲುವನಾರಾಯಣನನ್ನು ನೋಡಿ ನಾವು ಕೆಳಗೆ ಇಳಿದು ಪುಷ್ಕರಣಿ ಬಳಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಕುಳಿತಿದ್ದು ಬಸ್ ಏರಿದಾಗ ಗಂಟೆ ಸಂಜೆ ಆರು ದಾಟಿತ್ತು. 







 ಮರಳಿ ಮೈಸೂರು
ನಾಗಮಂಗಲದಲ್ಲಿ ಚಹಾ-ಕಾಫಿ ಸೇವನೆಯಾಯಿತು. ಬಸ್ಸಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಾಕ್ಷರಿ ಬಹಳ ಸೊಗಸಾಗಿ ನಡೆಯಿತು. ರವಿಬಾಹುಸಾರ್ ಇದ್ದಲ್ಲಿ ನಗುವಿಗೆ ಬರವಿಲ್ಲ. ರವಿ, ಸುಜಾತ, ನಾಗೇಂದ್ರಪ್ರಸಾದ್, ವೈದ್ಯನಾಥನ್, ಉಮಾಶಂಕರ್, ಇತ್ಯಾದಿ ಮಂದಿ ಬಲು ಹುರುಪಿನಿಂದ ಪುಂಖಾನುಪುಂಖವಾಗಿ ಹಾಡಿದರು. ಹಾಡದೆ ಇದ್ದವರು ಹಾಡು ಕೇಳುತ್ತ ಅವರ ಈ ಸಂತೋಷದಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗಿ ಖುಷಿ ಅನುಭವಿಸಿದೆವು. ಇಷ್ಟು ಬೇಗ ಮೈಸೂರು ತಲಪಿತೆ ಎಂದು ಅಂತ್ಯಾಕ್ಷರೀ ಹಾಡಿನಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾದವರಿಗೆ ಅನಿಸಿತು. ನಾವು ಮೈಸೂರು ತಲಪಿದಾಗ ರಾತ್ರಿ ೮.೧೫.
  ಈ ಚಾರಣವನ್ನು ಯೂಥ್ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ಮೈಸೂರು ಗಂಗೋತ್ರಿ ಘಟಕದ ವತಿಯಿಂದ ನಾಗೇಂದ್ರಪ್ರಸಾದ್, ವೈದ್ಯನಾಥನ್ ಜೋಡಿ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಆಯೋಜಿಸಿದ್ದರು. ಅವರಿಗೆ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಧನ್ಯವಾದ.

ಬುಧವಾರ, ಫೆಬ್ರವರಿ 15, 2017

ಕೆ. ಆರ್.ಎಸ್. ವೇಣುಗೋಪಾಲಸ್ವಾಮಿ ದೇವಾಲಯಕ್ಕೆ ಸೈಕಲ್ ಸವಾರಿ


ಮೈಸೂರು ಯೂಥ್ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ಗಂಗೋತ್ರಿ ಘಟಕದ ವತಿಯಿಂದ ಕೃಷ್ಣರಾಜ ಸಾಗರದ ಬಳಿ ನಿರ್ಮಿಸುತ್ತಿರುವ ವೇಣುಗೋಪಾಲ ಸ್ವಾಮಿ ದೇವಾಲಯಕ್ಕೆ ೨೯-೧-೨೦೧೭ರಂದು ಸೈಕಲ್ ಸವಾರಿ ಇದೆ ಎಂದು ಸತೀಶಬಾಬು ಪ್ರಕಟಣೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಸೈಕಲ್ ಸವಾರಿ ಮಾಡುವುದೆಂದರೆ ನನಗೆ ಬಲು ಖುಷಿ.  ರೂ. ೧೫೦ ಕೊಟ್ಟು ಹೆಸರು ನೋಂದಾಯಿಸಿದೆ.
  ೨೯ನೇ ತಾರೀಕು ಬೆಳಗ್ಗೆ ೭.೨೫ಕ್ಕೆ ಸರಸ್ವತೀಪುರದ ಗಂಗೋತಿ ಘಟಕದ ಕಛೇರಿ ಎದುರಿನಿಂದ ನಾವು ಹತ್ತು ಮಂದಿ ಸೈಕಲಿಗರು ಹೊರಟೆವು. ಶಾರದಾದೇವಿನಗರ ದಾಟಿ ವರ್ತುಲ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಗಿ ಹುಣಸೂರು ರಸ್ತೆ ಸೇರಿ ಮುಂದೆ ಹೂಟಗಳ್ಳಿ ತಲಪಿದೆವು. ಆಗ ಗಂಟೆ ೮.೩೦. ಗ್ರೀನ್ ಹೊಟೇಲಿನಲ್ಲಿ ಸೆಟ್ ದೋಸೆ ವಡೆ ತಿಂದು ಕಾಫಿ ಕುಡಿದು ೯ ಗಂಟೆಗೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟೆವು. ಕೈಗಾರಿಕಾ ಪ್ರದೇಶ ದಾಟಿ ಕೃಷ್ಣರಾಜ ರಸ್ತೆ ಸೇರಿದೆವು. ಮಧ್ಯೆ ಎರಡು ಕಡೆ ಐದು ನಿಮಿಷ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೆವು. ನಮ್ಮೊಡನೆ ಗಾನವಿ ಎಂಬ ಹತ್ತು ವರ್ಷದ ಬಾಲಕಿ ಸೈಕಲ್ ಸವಾರಿ ನಡೆಸಿದ್ದಳು. ಹುಣಸೂರು ರಸ್ತೆ ಸೇರುವಲ್ಲಿವರೆಗೂ ಅವಳೇ ಸೈಕಲ್ ತುಳಿದಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಉತ್ಸಾಹವನ್ನು ಮೆಚ್ಚಬೇಕು. ಗಾನವಿಯ ತಂದೆ ಜಯಕುಮಾರ್ ಟಾಟ ಮೊಬೈಲ್ ಜೀಪಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದ್ದರು.  
XL
 
 
XL
XL
 

ನೀರಿಲ್ಲದ ಕೃಷ್ಣರಾಜ ಸಾಗರ
 ನಾವು ೧೦ ಗಂಟೆಗೆ ಕೃಷ್ಣರಾಜಸಾಗರ ತಲಪಿದೆವು. ಸಾಗರದಲ್ಲಿ ನೀರಿನ ಹರಿವು ಸ್ವಲ್ಪ ಇತ್ತಷ್ಟೆ. ರಸ್ತೆಯ ಇಕ್ಕೆಲಗಳಲ್ಲೂ ಭತ್ತದ ಗದ್ದೆ. ಭತ್ತ ಕೊಯಿದಾಗಿ ಗದ್ದೆ ಬೋಳಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೆ ನಾವು ಹೊಸಕನ್ನಂಬಾಡಿಕಟ್ಟೆ ಕಡೆಗೆ ಮತ್ತೂ ಐದು ಕಿಮೀ ಹೋಗಬೇಕಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿಂದ ದಾರಿ ಏರು ಸುರುವಾಗಿತ್ತು. ನಾನು ಸೈಕಲಿನಿಂದ ಇಳಿಯದೆಯೇ ಕುಳಿತೇ ೧*೨ ಮತ್ತು ೧*೧ ಗೇರಿನಲ್ಲೇ ಏರು ದಾರಿಯನ್ನು ಹತ್ತಿಸಿದೆ. ಗೇರ್ ಸೈಕಲಾದರೆ ಏರು ಬರುವಾಗ ನಾವು ಇಳಿಯಬೇಕಿಲ್ಲ. ಆ ಅನುಕೂಲ ಗೇರ್ ಸೈಕಲ್ ನಮಗೆ ನೀಡುತ್ತದೆ.  ಇಳಿಯದೆಯೇ ದಮ್ಮುಕಟ್ಟಿ ಚಡಾವನ್ನು ಸೈಕಲ್ ತುಳಿಯುತ್ತಲೇ ಏರಬಹುದು. ಗಾನವಿಯೂ ಕೆ.ಆರ್.ಎಸ್ ನಿಂದ ಸೈಕಲ್ ಹತ್ತಿ  ಮೊದಲಿಗಳಾಗಿ ಹೊಸಕನ್ನಂಬಾಡಿಕಟ್ಟೆಯ ವೇಣುಗೋಪಾಲಸ್ವಾಮಿ ದೇವಾಲಯ ತಲಪಿ ಖುಷಿಪಟ್ಟಳು. ಮಕ್ಕಳು ಇಂಥ ಸಾಹಸ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಬಹಳ ಒಳ್ಳೆಯದು. ನಾವು ೧೦.೪೫ಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲಿ ತಲಪಿದ್ದೆವು. ಸುಮಾರು ೩೦ಕಿಮೀ ದೂರ ಕ್ರಮಿಸಿದ್ದೆವು. ಕೆಲವಾರು ಪ್ರವಾಸಿಗರು ಆಗಲೆ ಅಲ್ಲಿದ್ದರು.
  ಅಲ್ಲಿ ಬಾಳೆಹಣ್ಣು ತಿಂದು ದೇವಾಲಯದೊಳಗೆ ಹೋದೆವು. ದೇವಾಲಯ ನೋಡಿ ಅಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಮಿಸಿದೆವು. ತಂಡದ ಛಾಯಾಚಿತ್ರ ತೆಗೆಸಿಕೊಂಡೆವು. ವೇಣುಗೋಪಾಲ ಸ್ವಾಮಿ ದೇವಾಲಯ ಕೃಷ್ಣರಾಜಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಡೆಯಾಗಿತ್ತು. ೨೦೦೨ರಲ್ಲಿ ಜಲಾಶಯ ಬತ್ತಿದಾಗ ಆ ದೇವಾಲಯದ ಉಳಿದ ಅವಶೇಷಗಳನ್ನು ಸಾಗಿಸಿ ತಂದು ಹೊಸದಾಗಿ ಈ ದೇವಾಲಯವನ್ನು ಶ್ರೀ ಹರಿಖೋಡೆಯವರು ನಿರ್ಮಿಸಲು ಹೊರಟು ಈಗಲೂ (೨೦೧೭) ಕೆಲಸ ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ನವೆಂಬರದಲ್ಲಿ ಹರಿಖೋಡೆಯವರು ನಿಧನ ಹೊಂದಿದರು. ಅವರ ಜೀವಿತಾವಧಿಯಲ್ಲಿ ಈ ದೇವಾಲಯದ ಪ್ರತಿಷ್ಟಾಪನೆ ಕಾರ್ಯ ನೆರವೇರಲಿಲ್ಲ. ಬಲು ಸುಂದರವಾಗಿ ವಿಶಾಲ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣರಾಜಸಾಗರದ ಹಿನ್ನೀರಿನ ಬಳಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲವಾರು ಕೋಟಿ ಖರ್ಚು ಮಾಡಿ  ದೇವಾಲಯವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಸುಮಾರು ೨೦ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ದೇವರ ವಿಗ್ರಹಗಳು ಕೆತ್ತನೆಗೊಂಡು ಅವನ್ನು ಭತ್ತದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಸಿ ದೇವಾಲಯದ ಪ್ರಾಂಗಣದಲ್ಲಿರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಯಾವಾಗ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪನೆಯಾಗುತ್ತದೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಪ್ರವಾಸಿಗರಿಗೆ ಒಂದು ದಿನದ ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೆ ಹೇಳಿ ಮಾಡಿಸಿದ ಸ್ಥಳವಿದು. ನಾವು ಹೋದಾಗ ಕೃಷ್ಣರಾಜಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪವೇ ನೀರಿತ್ತು. ಜಲಾಶಯ ತುಂಬಿದಾಗ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಭೇಟಿ ಕೊಟ್ಟೇ ಅದರ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಕಣ್ಣುತುಂಬ ನೋಡಬೇಕು.

XL
 
XL
XL
 
XL
 
XL
 
L
 
XL
 
XL
 
XL
 
XL
 
XL
 
XL
 
XL
 
XL
 
XL
 

  ನಾವು ಅಲ್ಲಿಂದ ೧೨ ಗಂಟೆಗೆ ಹೊರಟೆವು. ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಬರುವವರ ವಾಹನ ಕಾಯುವ ಕಾವಲುಗಾರ ನಮಗೆ ನದಿಯಲ್ಲೇ ಹೋಗಿ. ಒಂದೆರಡು ಕಿಮೀ ಅಷ್ಟೆ ಇರುವುದು ಕೆ.ಆರ್. ಎಸ್ ಗೆ. ತುಂಬ ಹತ್ತಿರದ ದಾರಿ  ಬೇಗ ತಲಪಬಹುದು ಎಂದ. ಬರಿದಾದ ನದಿಗೆ ನಾವು ಸೈಕಲ್ ಇಳಿಸಿ ಸವಾರಿ ಮಾಡಿ ಕೃಷ್ಣರಾಜಸಾಗರ ತಲಪಿದೆವು. ನಾವು ಅಲ್ಲಿ ತಲಪುವುದಕ್ಕೂ ಜಯಕುಮಾರರು ಜೀಪಿನಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ಸೇರುವುದಕ್ಕೂ ಸರಿಯಾಗಿತ್ತು. ಬಿಸಿಲು ಜೋರಾಗೇ ಇತ್ತು. ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಖರ್ಚಿನಲ್ಲೇ ರೂ. ೨೦ಕ್ಕೆ ಎಳನೀರು ಕುಡಿದೆವು. ಅದರಿಂದ ಶಕ್ತಿಯೂಡಿ ಸೈಕಲ್ ತುಳಿಯಲು ಹುರುಪು ಬಂತು. ಗೇರ್ ಸೈಕಲ್ ಆದಕಾರಣ ಎಲ್ಲೂ ಸೈಕಲಿನಿಂದ ಇಳಿದು ನೂಕುವ ಪ್ರಮೇಯ ಬರಲಿಲ್ಲ. ತೀವ್ರ ಏರಿನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ನಾನು ಗೇರ್ ಬದಲಾಯಿಸಿದ್ದು. ಮತ್ತೆಲ್ಲ ೨*೬ ಗೇರಿನಲ್ಲೇ ಸಾಗಿದ್ದೆ.
XL
 

  ಬಂದ ದಾರಿಯಲ್ಲೇ ಮುನ್ನಡೆದೆವು. ವಾಪಾಸು ಹೋಗುವಾಗ ನಾನು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಚಡಾವು ಏರುವಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆ ಉಳಿಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ಬಾಕಿದ್ದವರೆಲ್ಲ ಮುಂದೆ ಸಾಗಿದಾಗ ಸತೀಶಬಾಬು ಅವರು ನನ್ನ ಹಿಂದೆಯೇ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಸೈಕಲ್ ತುಳಿಯುತ್ತ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಹೀಗೆ ನಾನು ‘ಹಿಂದುಳಿದವಳಾ’ದಾಗ, “ಯಾವಾಗಲೂ ಸೈಕಲ್ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುತ್ತಿರಬೇಕು. ಆಗ ಕ್ಷಮತೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಹಿಂದಾಗುವ ಪ್ರಮೇಯ ಬರುವುದಿಲ್ಲ’’ ಎಂದು ಕಿವಿಮಾತು ಹೇಳಿದಾಗ ಹೌದು ದಿನಾ ಸೈಕಲ್ ತುಳಿದು ಬಲ ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿತು ಮನಸ್ಸು. ಒಂದೆಡೆ ಏರು ತುಳಿದು ಸುಸ್ತಾದಾಗ ನೆರಳಲ್ಲಿ ತುಸು ವಿಶ್ರಮಿಸೋಣ ಎಂದು ಸತೀಶರಲ್ಲಿ ಭಿನ್ನವಿಸಿಕೊಂಡೆ. ಅವರು ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ ಮುಂದಿನ ಸವಾರರಿಗೆ ನಿಲ್ಲಲು ಹೇಳಿದರು. ನಾವೆಲ್ಲ ಐದು ನಿಮಿಷ ದಣಿವಾರಿಸಿ ನೀರು ಕುಡಿದು ಮುಂದೆ ಸಾಗಿ ಹೂಟಗಳ್ಳಿ ತಲಪಿದಾಗ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ೧.೩೦ ಗಂಟೆ. ಅಲ್ಲಿ ಸೌತೆಕಾಯಿ ತಿಂದು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆದು ಮುಂದುವರಿದು ಹುಣಸೂರು ರಸ್ತೆ ಸೇರುವಲ್ಲಿ ಪ್ರಿಯದರ್ಶಿನಿ ಖಾನಾವಳಿಯಲ್ಲಿ ಊಟಕ್ಕೆ ಹೋದೆವು. ಎಲ್ಲರೂ ಊಟ ಮಾಡಿದರು. ನಾನು ಸೆಟ್ ಮಸಾಲೆದೋಸೆ (೨ದೋಸೆ) ತಿಂದೆ. ಊಟವಾಗಿ ಎಲ್ಲೂ ನಿಲ್ಲದೆ ಹುಣಸೂರು ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಗಿ ವರ್ತುಲ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲೇ ಮುಂದುವರಿದು ಭೋಗಾದಿ ತಲಪಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಸರಸ್ವತೀಪುರದ ನಮ್ಮ ಮನೆ ತಲಪುವಾಗ ಗಂಟೆ ೩.೧೫.

XL
 
XL
 

 ಮನೆಗೆ ಬಂದು ವಿದ್ಯುತ್ ಪಂಕದ ಕೆಳಗೆ ಕೂತು ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುವಾಗ ಕಾಲು ನೋಯುತ್ತಿತ್ತು. ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಯಾಗುವಾಗ ಕಾಲು ನೋವು ಮಾಯವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ರಾತ್ರೆ ವರೆಗೂ ಬೇರೇನೂ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಉಮೇದು ಇರದೆ ಕಾಲುಚಾಚಿ ಮಲಗಿಯೇ ಕಾಲಕಳೆದೆ. ಮಾರನೆದಿನ ಎಂದಿನಂತೆಯೇ ಕೆಲಸಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗಲು ಏನೂ ತೊಂದರೆಯೆನಿಸಲಿಲ್ಲ.
  ನಾವು ಮೂರುಮಂದಿ ಹೆಂಗಸರು ಸೈಕಲ್ ಸವಾರಿ ಮಾಡಿದ್ದೆವು. ಈ ಸೈಕಲ್ ಸವಾರಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು  ಸತೀಶಬಾಬು ಬಹಳ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಆಯೋಜಿಸಿದ್ದರು. ಅವರಿಗೆ ನಮ್ಮ ಸೈಕಲಿಗಳೆಲ್ಲರ ಪರವಾಗಿ ಧನ್ಯವಾದಗಳು. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಗಾನವಿಯ ಉತ್ಸಾಹಭರಿತ ಸವಾರಿಗೆ ಹ್ಯಾಟ್ಸಾಪ್.  

ಶನಿವಾರ, ಫೆಬ್ರವರಿ 11, 2017

ಮೂರು ಬೆಟ್ಟವೇರಿದ ಸಾಹಸ (ಉದಯಪರ್ವತ, ಅಮೇದಿಕ್ಕೆಲ್, ಎತ್ತಿನಭುಜ) - ಭಾಗ -೨

ಎತ್ತಿನಭುಜ ಏರಿದ ಸಾಹಸ

ಹೊರಡುವ ತಯಾರಿ

    ೯-೧-೧೭ರಂದು ನಾವು ಬೆಳಗ್ಗೆ ೫.೪೫ಕ್ಕೆ ಎದ್ದು ನಿತ್ಯಕರ್ಮ ಮುಗಿಸಿ ಹೊರಟು ತಯಾರಾದೆವು. ಪೂರಿ, ಅಲಸಂಡೆ ಕಾಳಿನ ಗಸಿ, ಅಕ್ಕಿಮುದ್ದೆ ಚಟ್ನಿ, ಕೇಸರಿಭಾತ್. ಎರಡೆರಡು ತಿಂಡಿ ಏಕೆ ಮಾಡುತ್ತೀರಿ? ಇಷ್ಟು ಮಂದಿಗೆ ಮಾಡಲು ಕಷ್ಟ ಅಲ್ಲವೆ? ಎಂದು ಪುರುಷೋತ್ತಮ ಅವರನ್ನು ಕೇಳಿದೆ. ನೀವು ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ಅಷ್ಟು ದೂರದಿಂದ ಬಂದಿದ್ದಿರಿ. ಅದೇನು ಕಷ್ಟವಲ್ಲ. ಬೆಳಗ್ಗೆ ೩.೩೦ಗೆ ಎದ್ದು ಮಾಡಿದ್ದು ಎಂದು ನುಡಿದು ತಿನ್ನಿ ಎಂದು ಒಂದು ಪೂರಿ ತೆಗೆದು ತಟ್ಟೆಗೆ ಹಾಕಿದರು!  ಬುತ್ತಿಗೆ ಪಲಾವ್ ತಯಾರಾಗಿತ್ತು. ನನಗೆ ತಿಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಒಲವು ಜಾಸ್ತಿ ಹಾಗಾಗಿ ನಾನು ಬುತ್ತಿಗೆ ಮುದ್ದೆ, ಪೂರಿ ಹಾಕಿಸಿಕೊಂಡೆ.
 ಮೂಡಿಗೆರೆ-ಭೈರಾಪುರ-ಶಿಶಿಲ ಮಾರ್ಗವಾಗಿ ದಕ್ಷಿಣಕನ್ನಡಜಿಲ್ಲೆಯ ಧರ್ಮಸ್ಥಳ, ಮಂಗಳೂರು ನಗರಗಳಿಗೆ ಸಂಪರ್ಕ ಕಲ್ಪಿಸಲು ೬೫ಕಿಮೀ ಹೊಸರಸ್ತೆ ನಿರ್ಮಿಸಲು ರಾಜ್ಯಸರಕಾರ ಮುಂದಾಗಿದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ೫೬ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ ಮೀಸಲಿಟ್ಟಿದೆಯಂತೆ. ಈ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ರಸ್ತೆ ನಿರ್ಮಿಸಿದರೆ ಮರಗಳನ್ನು ಕಡಿಯುವುದರಿಂದ ಹಸಿರು ನಾಶವಾಗಿ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಬಹಳ ತೊಂದರೆಯಾಗಲಿದೆ. ಮತ್ತು ಈಗಾಗಲೇ ಮಳೆಯ ಕೊರತೆ ಎದುರಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಇನ್ನೂ ಆ ಸಮಸ್ಯೆ ಉಲ್ಭಣಿಸಲಿದೆ. ಅಪರೂಪದ ಜೀವವೈವಿಧ್ಯ ತಾಣವಾಗಿರುವ ಶಿಶಿಲ ಭೈರಾಪುರ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ರಸ್ತೆ ನಿರ್ಮಿಸಲು ಹೊರಟಿರುವ ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರದ ಕ್ರಮ ದುರುದ್ದೇಶದಿಂದ ಕೂಡಿದೆ. ರಸ್ತೆ ನಿರ್ಮಿಸದಂತೆ ಹೋರಾಟ ನಡೆಸಲು ಪರಿಸರಾಸಕ್ತರು ಮುಂದಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಯಶ ಸಿಗುವುದು ಸಂಶಯ. ರಸ್ತೆ ನಿರ್ಮಿಸಲು ಮುಂದಾದವರಿಗೆ ಪರಿಸರ ಮುಖ್ಯವಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ಸ್ವಾರ್ಥವಷ್ಟೆ ಮುಖ್ಯ. (ಕಾಂಚಾಣದ ಮುಂದೆ ಅವರಿಗೆ ಪರಿಸರ ಕುರುಡು) ಈ ಯೋಜನೆಯಲ್ಲಿ ಎತ್ತಿನಭುಜ ಎಂಬ ನಿಸರ್ಗ ಸೌಂದರ್ಯದ ಭಂಡಾರವೆನಿಸಿದ ಈ ಬೆಟ್ಟಕ್ಕೂ ಹಾನಿಯಾಗುವ ಸಂಭವವಿದೆಯಂತೆ. ಹಾನಿಯಾಗುವ ಮೊದಲು ಒಮ್ಮೆ ಕಣ್ಣುತುಂಬ ಈ ಬೆಟ್ಟದ ಚೆಲುವನ್ನು ಕಾಣಬೇಕು ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಬಯಕೆಯಾಗಿತ್ತು. 

  ೮.೩೦ಗೆ ಹೊರಟು ಅರ್ಧಕಿಮೀ ದೂರದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಬಸ್ಸಿಗೆ ಹೋದೆವು. ಬಸ್ ಹತ್ತಿ ಶಿಶಿಲದಿಂದ ಹೊಳೆಗುಂಡಿಗೆ ಹೋದೆವು. ಹೊಳೆಗುಂಡಿ ಊರಿನ ಕೊನೆ. ಅಣ್ಣೇಗೌಡರ ಮನೆವರೆಗೆ ರಸ್ತೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದಕ್ಕೆ ರಸ್ತೆ ಇಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಧರ್ಮಸ್ಥಳದಿಂದ ನಿತ್ಯ ಬಸ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇದೆ. 


  ಎತ್ತಿನಭುಜ ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತಲು ಬಸ್ ಇಳಿದು ಹೊರಟೆವು. ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಂದೆ ಹೋಗುವಾಗ ಹೊಳೆದಾಟಬೇಕು. ಶೂ ಬಿಚ್ಚಲೇಬೇಕು. ಅಷ್ಟು ನೀರಿತ್ತು. ನಾವು ಹೊರಡುವಾಗ ಕಾಲಿಗೆ ಯ್ಯಾಂಟಿಸೆಪ್ಟಿಕ್ ಪೌಡರ್ ಬಳಿದು, ಕಾಲುಚೀಲದೊಳಕ್ಕೂ ಅಷ್ಟು ಪೌಡರ್ ಉದುರಿಸಿ, ಬೆರಳುಗಳಿಗೆ ಅದೇನೋ ಮುಲಾಮು ಮೆತ್ತಿ  ಬೆರಳು ಉಜ್ಜಬಾರದೆಂದು ಪ್ಲಾಸ್ಟರ್ ಹಾಕಿ ತಯಾರಾದದ್ದು! ಇಲ್ಲಿ ಪೌಡರ್ ಬಳಿದ ಮುಲಾಮು ಮೆತ್ತಿದ ಕಾಲು ಹೊಳೆದಾಟುವಾಗ ತೊಳೆದು ಹೋಯಿತು! ನಮ್ಮೊಡನೆ ಬಂದಿದ್ದ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕರಿಬ್ಬರು ಆನಂದರು, ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಚೆನ್ನಪ್ಪ. ಅವರ ಕಾಲಲ್ಲಿ ಹವಾಯಿ ಸ್ಲಿಪ್ಪರ್! ನಾವು ಬೆಲೆಬಾಳುವ ಶೂ ಧರಿಸಿಯೂ ಕಾಲು ನೋವೆಂದು ಒದ್ದಾಡಿದ್ದೆವು!  ಹೊಳೆದಾಟಿ ಪುನಃ ಶೂ ಹಾಕಿ ಕಾಡು ದಾರಿಯೊಳಗೆ ನಡೆದೆವು. ಮೊದಲಿಗೆ ಸುಮಾರು ೨ಕಿಮೀ ನೇರ ದಾರಿ. ಮುಂದೆ ಚಡಾವು. ಮತ್ತೆ ಸಮತಟ್ಟು ದಾರಿ, ಹೀಗೆ ಒಮ್ಮೆ ನೇರ ಏರು, ಮಗದೊಮ್ಮೆ ಸಮತಟ್ಟು ಹೀಗೆಯೇ ಸಾಗಿದೆವು. ದಟ್ಟಕಾಡಿನೊಳಗೆ ನಡೆಯುವಾಗ ಖುಷಿ ಅನುಭವಿಸಿದೆವು. ಪ್ರತೀ ಮರ, ಗಿಡ, ಹುತ್ತ, ಜೇಡನ ಬಲೆ ನೋಡುತ್ತ ಎಷ್ಟು ಚಂದ ಈ ಹೂ, ಬಳ್ಳಿ, ಎಲೆ ಎಂದು ಮಾತಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ನಾನೂ ಕಾವ್ಯ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಮರದ ಎಳೆಚಿಗುರು, ಬೋಳಾದ ಮರ, ಹುತ್ತ, ಜೇಡನಬಲೆ, ಕಾಡುಹೂಗಳು ನಮ್ಮ ಕ್ಯಾಮರಾದೊಳಗೆ ಸೆರೆಯಾದುವು. 






   ಕಂಡೆವು ಎತ್ತಿನಭುಜ

 ಸುಮಾರು ನಾಲ್ಕು ಕಿಮೀ ನಡೆದು ಹೋಗುವಾಗ ನಮ್ಮೆದುರು ಎತ್ತಿನ ಭುಜ ಎಂಬ ಬೃಹತ್ ಬಂಡೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನು ಏರಬೇಕಾದರೆ ಮತ್ತೂ ೩ಕಿಮೀ ನಡೆಯಬೇಕು. ಹುಲ್ಲುದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗಬೇಕು. ನೀರು ಎಲ್ಲ ಖಾಲಿ. ಆನಂದ ಹೇಳಿದರು ಮುಂದೆ ನೀರು ಸಿಗುತ್ತದೆ ಅಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಸಿಕೊಡುವ ಎಂದು ಧೈರ್ಯ ಕೊಟ್ಟರು. ಈ ದಿನ ನಡೆದು ನಡೆದು ನನಗೆ ಸುಸ್ತು ಆಯಿತು. ಹಾಗಾಗಿ ಸಹಜವಾಗಿ ನಡಿಗೆ ನಿಧಾನಗತಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗಿತು. ಹಕ್ಕಿಯ ಗಾನ ಕೇಳುತ್ತ ನಡೆದು, ಸುಸ್ತಾದಾಗ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಶಕ್ತಿಯೂಡಿಕೊಂಡು ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಅಂತೂ ಮದ್ಯಾಹ್ನ ೧ ಗಂಟೆಗೆ ಎತ್ತಿನ ಬೆನ್ನಿನ ಭಾಗಕ್ಕೆ ಏರುವಲ್ಲಿವರೆಗೆ ತಲಪಿದೆವು. ಇನ್ನು ಊಟ ಮಾಡದೆ ಇದ್ದರೆ ನನಗೆ ನಡೆಯಲು ಕಷ್ಟ ಎಂದು ಕಾವ್ಯ ಬುತ್ತಿ ತೆರೆದಳು. ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕರು ಅಲ್ಲಿವರೆಗೆ ಬಂದು ಬುತ್ತಿ ಬಿಚ್ಚಿದರು. ಇನ್ನು ನೀವು ಹೋಗಿ ನಾವು ಇಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತೇವೆ. ನೀರು ತುಂಬಿಸಲು ಬಾಟಲುಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟು ಹೋಗಿ ಎಂದರು. ನಾನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತ ಇರುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಕಾವ್ಯಳಿಗೆ ನುಡಿದು ಎತ್ತಿನ ಬೆನ್ನನ್ನು ಏರುವ ಸಾಹಸಕ್ಕೆ ಅಣಿಯಾದೆ. ಸುಸ್ತು ಬಹಳವಾಗಿ ನಿಂತು ನಿಂತು ಸುಧಾರಿಸಿ ಬೆನ್ನು ತಲಪಿದೆ. ಬೆನ್ನು ತಲಪಿದರಾಯಿತೆ? ಅಲ್ಲಿಂದ ಭುಜವನ್ನೇರಲು ಮತ್ತೂ ಏರಬೇಕಿತ್ತು. ಓಹ್! ಸಾಕಾಯಿತು. ಇಲ್ಲಿಗೆ ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತೇನೆ. ಇಷ್ಟಕ್ಕೇ ತೃಪ್ತಿ ಹೊಂದುತ್ತೇನೆ. ಆಗಲೇ ೧.೧೫. ಭುಜ ಹಿಡಿಯುವ ಸಾಹಸ ಮಾಡಾಲಾರೆ ಎನಿಸಿತು. ಸಾಕು ಇಷ್ಟಾದರೂ ಬಂದಿಯಲ್ಲ. ಕೂತು ವಿರಮಿಸು ಎಂದು ಮನಸ್ಸು ಪಿಸುನುಡಿಯಿತು. ಇಷ್ಟು ಬಂದು ಭುಜ ಏರದಿದ್ದರೆ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ಕೊನೆಮುಟ್ಟಿಬಿಡು. ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹತ್ತು ಸಾಧ್ಯ ನಿನ್ನಿಂದ. ಎಂದು ಒಳಮನಸ್ಸು ಹುರಿದುಂಬಿಸಿತು. ಕಾವ್ಯ ಊಟವಾಗಿ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿ ನನ್ನಿಂದ ಮುಂದಿದ್ದಳು. 



   ಹೌದಲ್ಲ! ಇಷ್ಟು ದೂರಬಂದು ಗಮ್ಯ ತಲಪದಿದ್ದರೆ ಅದು ನನಗೆ ಶೋಭೆಯಲ್ಲ ಎಂದು ನನಗೆ ನಾನೇ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಕಾಲು ಮುಂದಡಿ‌ಇಟ್ಟೆ. ಏರು ಅಂದರೆ ಏರು. ಕೆಲವು ಕಡೆ ಬಂಡೆಯನ್ನು ಕೋತಿಯಂತೆ ಏರಬೇಕು. ಅಂತೂ ೨ ಗಂಟೆಗೆ ಎತ್ತಿನಭುಜವನ್ನು ಏರಿ ಅಲ್ಲಿ ಉಸ್ಸಪ್ಪ ಎಂದು ಕುಳಿತು ನಿಟ್ಟುಸಿರುಬಿಟ್ಟೆ. ಅಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಸುತ್ತಲೂ ಪ್ರಕೃತಿಯ ವಿಸ್ಮಯವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿರಬೇಕಾದರೆ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿ ಬಂದದ್ದು ಸಾರ್ಥಕ ಎಂಬ ಭಾವ ಮೂಡಿತು. ದೂರದಲ್ಲಿ ಅಮೇದಿಕಲ್ಲು, ಒಂಬತ್ತುಗುಡ್ಡ ಇತ್ಯಾದಿ ಬೆಟ್ಟಗಳು ಕಾಣುತ್ತವೆ. ಸುತ್ತಲೂ ಪರ್ವತರಾಶಿಗಳು ಹಸುರಿನಿಂದ ಕೂಡಿತ್ತು. ನಾವು ಮನದಣಿಯೆ ನೋಡಿದ್ದೂ ಅಲ್ಲದೆ ಕ್ಯಾಮರದೊಳಗೂ ಆ ನೆನಪನ್ನು ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿಕೊಂಡೆವು. ಎತ್ತಿನಭುಜದ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಧ್ವಜ ಹಾರಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಛಾಯಾಚಿತ್ರ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿಕೊಂಡೆವು. ಹೆಚ್ಚು ಹೊತ್ತು ಕೂತಿರಬೇಡಿ. ಕೆಳಗೆ ಇಳಿದು ಕಾಡುದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಊಟ ಮಾಡೋಣ ಎಂದು ಫತೇಖಾನ್ ಹೇಳಿದ್ದರು. ನಾವು ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತುವಾಗ ಮುಂದೆ ಹತ್ತಿದ್ದವರೆಲ್ಲ ಇಳಿಯಲು ತೊಡಗಿದ್ದರು. ಹಾಗಾಗಿ ನಾವು ಹೆಚ್ಚು ಹೊತ್ತು ಕೂರದೆ ೨.೩೦ಗೆ ಬೆಟ್ಟ ಇಳಿಯಲು ಅನುವಾದೆವು. ಸತೀಶಬಾಬು ಬಂಡೆಯಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಇಳಿಸಲು ನೆರವಾದರು. 




  ನಾವು ಕೆಳಗೆ ಇಳಿದು ಕಾಡುದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗಿ ಮರದ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ಕೂತು ಬುತ್ತಿ ಬಿಚ್ಚಿದೆವು. ನಮ್ಮ ಊಟ ಮುಗಿಯುವ ಮೊದಲು ಆನಂದರಿಬ್ಬರೂ ನೀರು ತುಂಬಿ ತಂದು ಕೊಟ್ಟರು. ಊಟವಾಗಿ ತುಸು ವಿರಮಿಸಿ ಮುಂದೆ ನಡೆದೆವು. ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತುವಾಗ ಆಗಿದ್ದ ಆಯಾಸ ಇಳಿಯುವಾಗ ಇಲ್ಲವಾಗಿತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ಕ್ಯಾಮರಾ ಬ್ಯಾಗಿನಿಂದ ಹೆಗಲಿಗೇರಿತು. ಇಳಿಯುವಾಗ ಹೆಚ್ಚು ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಬಯಸದೆ ಒಂದೆರಡುಕಡೆ ವಿರಮಿಸಿದ್ದು ಬಿಟ್ಟರೆ ಎಲ್ಲೂ ನಿಲ್ಲದೆ ನಡೆದೆವು.  ನಡೆದಷ್ಟೂ ಮುಗಿಯದ ದಾರಿ ಎನಿಸಿತ್ತು. ಮರದ ಬೊಡ್ಡೆಗಳು ದಾರಿಗಡ್ಡ ಬಿದ್ದದ್ದನ್ನು ಬಗ್ಗಿ ದಾಟುತ್ತ ಬರಬೇಕಾದರೆ ಅರೆ ಈ ಸಸ್ಯ ನೋಡು ಕಾವ್ಯ. ಎಲೆಗಳ ಚಂದ ನೋಡು. ಎಲೆಗಳಿಗೆ ಯಾರಿಟ್ಟರೂ ಈ ಚುಕ್ಕೆಗಳನ್ನು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಲೇ ಅದರ ಫೋಟೋ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿದೆ. ಕಾವ್ಯಳೂ ಹಾಗಲ್ಲ ಹೀಗೆ ಫೋಟೋ ಹೊಡೆಯಬೇಕು ಎಂದು ಶೂಟೀಂಗ್ ಪಾಟ ಮಾಡುತ್ತ ಅವಳೂ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿದಳು. ಹೀಗೆಯೇ ಮರ ಕಡಿದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಟಿಸಿಲೊಡೆದು ಚಿಗುರಿದ ದೃಶ್ಯವೂ ಎಂಥ ಚಂದವದು ಎನ್ನುತ್ತ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಮ್ಮ ಕ್ಯಾಮರಾದೊಳಗೆ ಭದ್ರಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಸಾಗಿದೆವು. ಮುಂದೆ ಬಂದಾಗ ಕೆಲವು ಯುವತಿಯರು ಅಲ್ಲಿ ಕೂತಿದ್ದರು. ನಾವು ಮೇಲೆ ಬರಲೆ ಇಲ್ಲ. ಇಲ್ಲೇ ಕೂತಿದ್ದೆವು. ಎರಡುಸಲ ಎಲ್‌ಎಂ. ಆಯಿತು. ಮಾತ್ರೆ ತಿಂದೆ ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದಾಗ ಈ ‘ಎಲ್‌ಎಂ’ ಅಂದರೆ ಏನು? ಎಂದು ನನಗೆ ಮೊದಲು ಅರ್ಥವಾಗಲೆ ಇಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ಹೊಳೆಯಿತು ‘ಎಲ್‌ಎಂ’ ಅಂದರೆ ಲೂಸ್ ಮೋಶನ್ ಎಂಬುದರ ಹ್ರಸ್ವರೂಪ ಎಂದು! 




ಜಲಥೆರಪಿ
   ಅಂತೂ ನಾವು ಹೊಳೆ ಬಳಿ ಸಂಜೆ ಆರೂಕಾಲಕ್ಕೆ ಬಂದೇ ಬಿಟ್ಟೆವು. ಶೂಬಿಚ್ಚಿ ಹೊಳೆದಾಟಿ ಬಂಡೆಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ನೀರಿಗೆ ಕಾಲು ಹಾಕಿ ಕಾಲುಗಳು ಈಜು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದುವು. ಬಾಕಿ ಎಲ್ಲರೂ ಬರುವಲ್ಲಿವರೆಗೂ ಅರ್ಧಗಂಟೆಗೂ ಹೆಚ್ಚುಕಾಲ ಕಾಲುಗಳು ಈಜುತ್ತಿದ್ದುವು. ಶೂಬಿಚ್ಚಿದಾಗ ಕಾಲುಬೆರಳುಗಳೆಲ್ಲ ನೋಯುತ್ತಿದ್ದುವು. ಇನ್ನು ಪುನಃ ಶೂ ಹಾಕಬೇಕಲ್ಲ ಎಂಬ ಚಿಂತೆ ಆಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಏನಾಶ್ಚರ್ಯ! ನೀರಿನಿಂದ ಎದ್ದಾಗ ಪಾದ ಹಾಗೂ ಬೆರಳುಗಳಲ್ಲಿ ನೋವೇ ಇಲ್ಲ. ಇದು ಜಲಥೆರಪಿಯ ಮ್ಯಾಜಿಕ್. ಇದು ನಮಗೆ ತುಂಬ ಖುಷಿ ಕೊಟ್ಟಿತು. ಕೆಲವರೆಲ್ಲ ನೀರಿಗೆ ಇಳಿದು ಮೈಚಾಚಿಕೊಂಡು ಒದ್ದೆಮುದ್ದೆಯಾಗಿ ಎದ್ದು ಚಳಿಯಲ್ಲಿ ನಡುಗಿದರು. ಎಲ್ಲರೂ ಬಸ್ ಬಳಿ ಬಂದು ಸೇರುವಾಗ ಗಂಟೆ ಏಳು ದಾಟಿತ್ತು.


   ಹೊಳೆಗುಂಡಿಯಿಂದ ಶಿಶಿಲ ತಲಪಿ ಪುರುಷೋತ್ತಮರ ಕ್ಯಾಂಟೀನಿನಲ್ಲಿ ಅವಲಕ್ಕಿ ಮಿಕ್ಶ್ಚರು ಕಷಾಯ, ಕಾಫಿ ಹೊಟ್ಟೆ ಸೇರಿದಾಗ ನೆಮ್ಮದಿ ಆಯಿತು. ಪುರುಷೋತ್ತಮರು ಬೇಕಷ್ಟು ತಿನ್ನಿ ತಿನ್ನಿ, ಕಷಾಯ ಕುಡಿದು ಹೇಗಿದೆ ಹೇಳಿ ಎನ್ನುತ್ತ ನಮಗೆಲ್ಲ ಆದರದ ಉಪಚಾರ ಮಾಡಿದ್ದರು. 

ಮರಳಿ  ಹೊರಡುವ ತಯಾರಿ
ಕ್ಯಾಂಟೀನ್ ಎದುರುಭಾಗದಲ್ಲಿರುವ ಶಿಶಿಲೆಶ್ವರ ದೇವಾಲಯ ನೋಡಿ ತಂತ್ರಿಗಳ ಮನೆ ತಲಪಿ ಸ್ನಾನವಾಗಿ ಚೀಲಕ್ಕೆ ಬಟ್ಟೆಬರೆ ತುಂಬಿ ೯.೩೦ಗೆ ತಯಾರಾದೆವು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಊಟದೊಂದಿಗೆ ಪುರುಷೋತ್ತಮರು ಹಾಜರಾಗಿಯೇಬಿಟ್ಟರು. 
ಭರ್ಜರಿ ಭೋಜನ
ಅನ್ನ, ಸಾರು, ಸಾಂಬಾರು, ಮೆಣಸುಕಾಯಿ, ಹಪ್ಪಳ, ಬಾಳ್ಕಮೆಣಸು, ಕಾಯಿಹೋಳಿಗೆ ಇವಿಷ್ಟು ಬಗೆಯನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಸವಿದೆವು. ಪುರುಷೋತ್ತಮರೇ ಆತ್ಮೀಯತೆಯಿಂದ ಹೋಳಿಗೆ ಬಡಿಸಿದ್ದರು. 



ಕೃತಜ್ಞತಾ ಸಮರ್ಪಣೆ
ನಾವೆಲ್ಲ ವೃತ್ತಾಕಾರವಾಗಿ ನಿಂತು ಪುರುಷೋತ್ತಮ ಮತ್ತು ಅವರ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ, ಹಾಗೂ ಉಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಜಾಗ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಟ್ಟ ಗಣೇಶ ತಂತ್ರಿಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ನಮಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಸಕಲ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟ ಗೌರಿಗೆ, ಹಾಗೂ ನಮಗೆ ಮೂರು ದಿನ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕರಾಗಿ ಬಂದ ಆನಂದರಿಬ್ಬರು ಹಾಗೂ ಚೆನ್ನಪ್ಪನವರಿಗೆ ಧನ್ಯವಾದ ಅರ್ಪಿಸಿದೆವು.  ಗೌರಿಯೂ ಮುಗ್ಧತೆಯಿಂದ ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟುತ್ತ ನಮ್ಮೊಡನೆ ನಿಂತು ಈ ಸುಂದರ ಕ್ಷಣಗಳಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿದ್ದಳು. 
ಭಾಷಾಪ್ರೇಮದ ಸೆಳೆತ
ನಾವು ನಾಲ್ಕೈದು ಮಂದಿಗೆ ತುಳು ಭಾಷೆ ಮಾತಾಡಲು ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ನಾವು ಪುರುಷೋತ್ತಮರು ಹಾಗೂ ಗೌರಿ ಜೊತೆ ತುಳು ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಹಾಗಾಗಿ ನಮಗೆ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಭಾಂದವ್ಯ ಬೆಳೆಯಿತು. ಹೊರಡುವ ಮುನ್ನ ಪುರುಷೋತ್ತಮರು ನಮಗೆ ಮನೆಗೆಂದು ಹೋಳಿಗೆ ಕಟ್ಟು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಅವರ ಈ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಏನು ಹೇಳಲಿ? ಪದಗಳೇ ಇಲ್ಲ. ನಾವು ಯಾರೋ ಏನೋ? ಆದರೂ ಅವರು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ತೋರಿದ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಬೆಲೆಕಟ್ಟಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಮೂರೂ ದಿನ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಬೇಗ ಎದ್ದು ತಿಂಡಿ ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿಸಿ ತಂದು ತುಂಬ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಮ್ಮ ಹೊಟ್ಟೆಯ ಯೋಗಕ್ಷೇಮ ನೋಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಊಟ ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿದಿರ? ಸೇರಿತ ನಿಮಗೆ? ಎಂದು ನಮ್ಮ ತಂಡದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರನ್ನೂ ವಿಚಾರಿಸಿದ್ದರು. ಈ ಪ್ರೀತಿ ದುಡ್ಡಿಗೂ ಮೀರಿದ್ದು ಎಂದೇ ನನ್ನ ಭಾವನೆ. ಪುರುಷೋತ್ತಮರ ತಮ್ಮನ ಪುಟ್ಟಮಗಳು ಒಂದು ದಿನ ಬಂದು ನಮ್ಮೊಡನೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಇದ್ದು ಆಟವಾಡಿ ಹೋಗಿದ್ದಳು.  ಗೌರಿಯಂತೂ ಮೂರೂ ದಿನ ಅವಳ ಮನೆಗೂ ಹೋಗದೆ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿದುಕೊಂಡು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡುತ್ತಲೇ ನಮ್ಮೊಳಗೊಬ್ಬಳಾಗಿದ್ದಳು. ಅವಳ ನಾಯಿ ಬೆಕ್ಕುಗಳೂ ನಮ್ಮ ಹಿಂದೆಮುಂದೆ ಸುತ್ತುತ್ತ ಪ್ರೀತಿ ತೋರುತ್ತಿದ್ದುವು. 
ವಿದಾಯ- ಮರಳಿ ಮನೆಗೆ
ಎಲ್ಲರಿಗೂ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿ ರಾತ್ರಿ ೧೧ ಗಂಟೆಗೆ ಬಸ್ ಹತ್ತಿದೆವು. ೧೦-೧-೧೭ರಂದು ಬೆಳಗ್ಗೆ ೫.೩೦ ಗಂಟೆಗೆ ಮೈಸೂರು ತಲಪಿದೆವು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಮನೆ ಆಸುಪಾಸಿನಲ್ಲೇ ನಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲ ಇಳಿಸಿದ್ದರು. ಮೂರು ದಿನದ ಈ ಚಾರಣ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಕೇವಲ ರೂ ೨೬೦೦ರಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಡೆಯಿತು. ಇದನ್ನು ಆಯೋಜಿಸಿದ್ದು ಮೈಸೂರು ಯೂಥ್ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ಗಂಗೋತ್ರಿ ಘಟಕದ ಸದಸ್ಯರಾದ ಅಯ್ಯಪ್ಪ, ಪಲ್ಲವಿ, ಅಡಪ ಹಾಗೂ ಇವರಿಗೆ ಫತೇಖಾನ್, ಸತೀಶಬಾಬು ಸಂಪೂರ್ಣ ನೆರವನ್ನಿತ್ತು ಸಹಕರಿಸಿದ್ದರು ಮತ್ತು ಚಾರಣ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರನ್ನೂ ಹುರಿದುಂಬಿಸಿ ಕರೆದೊಯ್ದಿದ್ದರು. ಇವರೆಲ್ಲರಿಗೂ ನಮ್ಮ ಚಾರಣಿಗರ ತಂಡದ ಪರವಾಗಿ ವಂದನೆಗಳು. 
   ಅಮೇದಿಕಲ್ಲು, ಎತ್ತಿನಭುಜ ಚಾರಣ ಹೋಗುವವರು ಆದಷ್ಟು ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ. ಶಿಶಿಲದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಊಟ ವಸತಿಗೆ ಪುರುಷೋತ್ತಮ ರಾವ್ ೮೭೬೨೯೨೧೧೫೪, ಸುಸೂತ್ರ ಚಾರಣ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಚೆನ್ನಪ್ಪ ೯೪೮೧೭೩೫೮೯೫ ಇವರನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸಿ. 
     ಮೈಸೂರು ತಲಪಿದ ಮಾರನೆದಿನ ಪುರುಷೋತ್ತಮರಾಯರು ದೂರವಾಣಿ ಕರೆ ಮಾಡಿ ‘ಸರಿಯಾಗಿ ಮನೆ ತಲಪಿದಿರ? ವಿಶ್ರಾಂತಿ ತೆಗೆದುಕೋಂಡಿರ? ಸುಸ್ತು ಎಲ್ಲ ಪರಿಹಾರವಾಯಿತ?’ ಎಂದು ಯೋಗಕ್ಷೇಮ ವಿಚಾರಿಸಿದ್ದರು.  ಇವರ ಈ ವಿಶ್ವಾಸಕ್ಕೆ ನಮೋನಮಃ